Tevoorschijn komen...

 
Thuis aan de keukentafel bespreek ik met mijn lief, wat er zoal is gepasseerd de afgelopen twee dagen bij de opleiding secure base coachen. Wat ik tegenkom en wat ik daarvan herken en erken. Om zo na 2 intensieve dagen, nog eens dunnetjes door te graven naar de kern van het probleem.
 
Paul heeft de gave om volledig aan te sluiten en mee te veren op wat zich aandient. Hij neemt niets van me over, maar laat mij, mijn proces doen. Hij stelt vragen die me aanmoedigen om verder te graven en die ui verder af te pellen. Wat hij daarin heel goed doet, is liefdevol zijn zonder een fluwelen handschoen te hanteren. Met een doorbraak als resultaat.

 

 
Ik leer dat ik me sinds een tijd onzeker en afhankelijk voel en ik sta in een soort van wachtstand. Ik voel mijn lijf onvoldoende en ervaar onderhuidse stress. De onafhankelijke vrouw die ik tot voor kort nog was, die zich vrij voelde om voluit te leven, ben ik ergens verloren….
Mezelf onafhankelijk voelen, hangt voor mij ook sterk samen met financieel onafhankelijk zijn. Daar zit ook een angst op risico nemen.
 
Paul vraagt: 'Zou het kunnen dat je die vrouw achtergelaten hebt in het theater?.... BAM! Als een mokerslag kwam deze vraag binnen en ik begin hartverscheurend te huilen…eindelijk voel ik waar het over gaat en waar ik de rouw niet genomen heb. Door de bocht af te snijden ben ik van leven naar overleven gegaan en daarom lukt het niet, om het nieuwe vanuit mijn kracht te verwelkomen.
 
Wauw... wat een ontlading, wat een verdriet en wat een vreugde om zo te kunnen voelen dat het hier om gaat en wat ik te doen heb.
Namelijk mijn onafhankelijke vrouw ophalen waar ik haar achter liet, om weer vrij te zijn om het leven ten volle te leven. Ik moet terug naar het Theater om lichaamswerk te doen, om te rouwen, op de plek waar ik mijn werk verloor en daarmee ook de vrouw die in haar kracht stond achterliet.
Daarna schakel ik nog een lieve hulpbron in om terug te keren naar mijn afhankelijke kind dat om bevestiging jengelt. Om haar gerust te stellen, te bedanken en te zeggen dat ze weer mag gaan.
 
Wat ik nog meer leer is dat ik het recht heb om mijn proces op een manier te doen die mij helpt. Ik sta volledig open om wat er zich aandient, met alles wat er is, te ontvangen. Mijn manier is al pratend mijn gedachten en gevoelens sorteren, om tot een diepere laag te komen. Via woorden maak ik een connectie met mijn gevoel om te begrijpen wat er in mij leeft. Ik leer ook dat ik tijdens deze zoektocht caring nodig had om tevoorschijn te komen. Hier ben ik dan...
 
Ik ben dankbaar dat ik deze doorbraak samen met mijn lief, in diepe verbondenheid heb mogen ervaren. Dat deze ervaring en de betekenis hiervan, samen zo gevoeld is en nog meer verdieping geeft in onze liefde voor elkaar. Ik ben een gelukkig mens.
 

Kleine compilatie van foto's en video van mijn getuigen.